Na przełomie 1918/1919 przebywał u brata w Wiedniu. W połowie 1919 przybył do Lwowa. Został referentem prawnym i zastępcą dyrektora w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. Od września 1919 ponownie praktykował jako adwokat, prowadząc kancelarię przy ul. Aleksandra Fredry 8.
W 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego we Lwowie. Od połowy 1920 w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920. 17 kwietnia 1920 przeniesiony do rezerwy. Został awansowany na stopień majora rezerwy w korpusie oficerów służby sądowej ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1934 pozostawał na liście starszeństwa korpusu oficerów sądowych w grupie oficerów pospolitego ruszenia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Należał do Związku Oficerów Rezerwy.
Po odejściu z armii w okresie II Rzeczypospolitej pozostawał adwokatem we Lwowie. W 1931 został skarbnikiem wydziału Związku Adwokatów-Obrońców Okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie. Do 1939 nadal urzędował przy ul. Aleksandra Fredry 8.