17-20, która mogła być wypełniona wodą z Lewockiego Potoku (słow. Levočský potok). W ciągu fortyfikacji istniało pierwotnie 13 baszt i wież, nazywanych w zależności od ich usytuowania lub cech szczególnych (Hrubá vež, Klášterní vež, Putscherova vež, Sedmá vež, Spálená vež, vež Ostrý kút i in.). Z czasem ich ilość zwiększono do 15. Najstarsze baszty pochodziły z XIV w. Były otwarte od wewnątrz (tzw. baszty łupinowe), aby wróg po zdobyciu nie mógł ich użyć jako punkty oporu przeciwko walczącemu dalej miastu. Z biegiem czasu system obronny był w różny sposób modyfikowany. Ostatnie przebudowy umocnień miały miejsce na początku XVI w., kiedy powszechnie weszła już w użycie artyleria.
Pierwotnie miasto miało tylko dwie bramy: Górną czyli Koszycką (słow. Vyšná brána, Košická brána) oraz Dolną, czyli Polską (słow. Dolná brána, Poľská brána). Pomiędzy nimi nieco później powstała trzecia brama – Menhardzka (słow. Menhardská brána). Została ona jednak poważnie uszkodzona podczas wielkiego pożaru miasta w 1599 r. i już w roku 1603 została zamknięta. Zastąpiła ją niezachowana do dziś brama południowa.