Klasycznym przykładem zaproponowanym przez Schulza von Thuna jest rozmowa pasażera z kierowcą:
Pasażer mówi kierowcy „Światło jest zielone”. Kierowca może zrozumieć coś innego, w zależności od tego, na jakiej płaszczyźnie wysłucha komunikatu i w efekcie zareaguje w różny sposób. Na płaszczyźnie faktów usłyszy: „światło jest zielone”; na płaszczyźnie apelu usłyszy: „Jedź już!”; na płaszczyźnie relacji zrozumie: „Chcę ci pomóc”; a na płaszczyźnie ujawniania zrozumie: „Spieszy mi się”. Nacisk kładziony na poszczególne płaszczyzny wypowiedzi może być różny oraz może być odmiennie zrozumiany. Dla przykładu nadawca komunikatu może położyć nacisk na fakty, a odbiorca może zrozumieć wypowiedź jako nawiązanie do wiążącej ich relacji. Stanowi to jedną z głównych przyczyn nieporozumień w komunikacji. Według psychologów nacisk kładziony na poszczególne płaszczyzny komunikacji może mieć podłoże w płci rozmówcyVolker Kitz, Manuel Tusch. Co pije krowa? Przydatna wiedza z psychologii życia codziennego. 2011. s. 184–186. oraz kulturze, z której się wywodzi.