Walka (często beznadziejna) z tymi przypadłościami stanowi walkę o oblicze świata i stanowić ma obowiązek każdego cywilizowanego człowieka. Hektor nie pragnie walczyć z wrogami ojczyzny, ale wrogiem jest mu każdy, kto utrudnia mu zachowanie pokoju. Porażka w tym boju nie jest wynikiem działania bogów, lecz wypadkową bezsilności bohatera wobec „głupoty ludzi i żywiołów”. Tragizm sztuki tkwi nie w zaniedbaniu szans na uniknięcie kryzysu, ale w nieuchronności jego przyjścia. Porwanie Heleny jest tylko pretekstem do wojny, a rezygnacja z niej przez Trojan nie jest w stanie zażegnać niebezpieczeństwa.
Sztuka napisana jest na czternaście ról męskich i siedem kobiecych, a także grupę statystów (Trojańczyków)Stanisław Marczak-Oborski, Iskier Przewodnik Teatralny, Iskry, Warszawa, 1971, s.397.
Nowatorstwo Całkowita laicyzacja mitu była w czasach premiery dzieła bardzo nowatorska. Giraudoux znał też znakomicie francuskie układy polityczne w tym czasie, co spowodowało, że sztuka, swoją aktualnością trafiła do dużej części ówczesnej publiczności i była bardzo zrozumiała.