W celu uruchomienia sieci tramwajów elektrycznych zamówiono w zakładach Herbrand 27 tramwajów silnikowych z akumulatorami oraz 10 wagonów doczepnych.
Przebudowy 1903–1904 – demontaż akumulatorów. 1907–1910 – zabudowa platform. 1907–1910 – wymiana wyposażenia elektrycznego. 1913 – montaż odbieraków lirowych. 1933–1936 – montaż odbieraków nożycowych.
Eksploatacja Do czasu zdemontowania akumulatorów tramwaje Herbrand kursowały na ogół na śródmiejskich odcinkach sieci między Durlacher Tor, Mühlburger Tor, Moltkestraße i dworcem kolejowym. W późniejszym czasie wagony zaczęły obsługiwać linię do Durlachu, Mühlburga oraz portu.
Koniec eksploatacji Niewielka moc silników ograniczała możliwość eksploatacji składów złożonych z wagonu silnikowego oraz doczepnego, co skutkowało kierowaniem tramwajów tego typu do obsługi mniej obciążonych linii tramwajowych.
Po dostawach tramwajów typu Residenz oraz Spiegel, w 1932 r. rozpoczęto stopniowe wycofywanie wagonów ze służby liniowej. Ostatnie egzemplarze zakończyły kursowanie w 1969 r., jednak część z nich przebudowano w późniejszym na wagony techniczne.
Do dziś zachował się jeden wagon silnikowy o numerze taborowym 14. W 1977 r. przywrócono mu historyczny wygląd z 1913 r.