Grupa zachodnia obejmuje odmianę judeo-palestyńską (w którym spisano Talmud Palestyński, żydowskie midrasze i targumy), samarytańską (język sakralnej literatury Samarytan) oraz chrześcijańską syro-palestyńską. Grupa wschodnia obejmuje język syryjski (później dzielący się na wersję zachodnią i wschodnią), język sakralnej literatury mandejskiej oraz aramejski talmudyczny-babiloński (język Talmudu Babilońskiego) dialekty nowoaramejskie (aramejski współczesny) − istnienie potwierdzone od XVI wieku, wciąż używane w niektórych rejonach Syrii, Iranu, Iraku (pojedyncze wioski)
Cechy językowe Aramejski używany jest nieprzerwanie od trzech tysięcy lat na ogromnym obszarze, trudno więc wskazać cechy wspólne wszystkich jego odmian. Do takich cech należą m.in.: przejście n -> r w porównaniu do innych języków semickich (jak np. w słowach oznaczających „syn” i „dwa”) wypadnięcie początkowego alef w słowie oznaczającym „jeden” rodzajnik określony sufigowany (א)
{| class="wikitable" |+ Cechy szczególne języka aramejskiego ! Zjawisko ! Język hebrajski ! Język arabski !