Königstor).

Brama Panieńska 120px|thumb|left|Brama Panieńska Brama została wspomniana po raz pierwszy w 1307 roku jako łac. valva dominarum. Jej nazwa bywa wyjaśniana poprzez odwołanie do kierunku, w którym prowadziła droga przez bramę – jej celem był żeński klasztor cysterek pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, ufundowany przed 1243 rokiem przez żonę Barnima I, MariannęŻona Barnima I, Marianna, była księżniczką szwedzką, córką króla Eryka X Knutssona i Rychezy duńskiej.. Początkowo wychodziła na dawną słowiańską przystań. Była typową dla regionu „bramą szczytową” z dachem dwuspadowym. W XV wieku (wzmianka pochodzi z 1462 roku) dobudowano nad fosą „szyję”, na końcu której, na wale miejskim, wybudowano dwie cylindryczne baszty ze spiczastymi hełmami, w których osadzono bramę zewnętrzną (przednią).

W XVII w. Brama Panieńska stała się częścią systemu umocnień szwedzkich, a w XVIII w. – pruskich. Elementem fortyfikacji pruskich była tzw. Nowa Brama Panieńska – ciąg tuneli z kolejno ponumerowanymi bramami, łączący dolne Stare Miasto z tzw. Osiedlem Klasztornym (niem. Klosterhof).

W roku 1795 magistrat sprzedał bramę Johannowi Friedrichowi Schumacherowi (mistrzowi piekarskiemu), który rozebrał mury budując dom mieszkalny.