We wrześniu 1939 dostał się do niewoli pod Zamościem. Wieziony do Niemiec, zbiegł z transportu i powrócił do Krakowa. W Krakowie rozpoczął działalność konspiracyjną w strukturach Armii Krajowej. Bierze udział w tajnym nauczaniu, uczestnicząc w pracach programowych tzw. Biura Oświatowego. W sierpniu 1944 zostaje aresztowany za działalność konspiracyjną i osadzony w obozie koncentracyjnym w Płaszowie, a następnie skierowany do robót przymusowych.
Od 1945 pełnił funkcję naczelnika wydziału oświaty dorosłych w resorcie edukacji. W 1947 habilitował się przed Radą Wydziału Humanistycznego UJ z zakresu oświaty i kultury dorosłych. Podstawą habilitacji była rozprawa pt. Oświatowe i społeczne funkcje kształcenia dorosłych w Polsce współczesnej. Uchwałą Rady Wydziału Humanistycznego UJ z 20 stycznia 1950 został profesorem kontraktowym w Katedrze Oświaty i Kultury Dorosłych, a w kilka miesięcy później uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1957 został przewodniczącym Komisji Nauk Pedagogicznych PAN w Krakowie. Jako jeden z czterech polskich uczonych został w 1965 przyjęty na członka amerykańskiej World Academy of Art and Science.