wyróżnia 4 podgatunki. Poza przedstawicielami podgatunku V. i. atronuchalis, u których wyraźnie widoczna jest odrębność, u pozostałych podgatunków zmiany w morfologii mają raczej charakter ekokliny.
Podgatunki i zasięg występowania IOC wyróżnia następujące podgatunki: V. i. aigneri (Laubmann, 1913) – południowo-wschodnia Turcja, Irak, Iran, wschodnia Arabia, południowo-wschodnie okolice Morza Kaspijskiego, Afganistan i Pakistan; prawdopodobnie lęgną się również w skrajnie północno-wschodniej Syrii V. i. indicus (Boddaert, 1783) – czajka indyjska – wschodni Pakistan, Indie, Nepal i Bangladesz V. i. lankae (Koelz, 1939) – Sri Lanka V. i. atronuchalis (Jerdon, 1864) – czajka białoucha – północno-wschodnie Indie (Asam) i Mjanma po północną Malezję i południowy Wietnam.
Morfologia 240px|mały|lewo|Zbliżenie głowy Długość ciała wynosi 32–35 cm, rozpiętość skrzydeł 80–81 cm, masa ciała 110–230 g. Długość skrzydła wynosi 208–247 mm, dzioba 31–36 mm, skoku 70–83 mm, ogona 70–83 mm. Nie występuje dymorfizm płciowy w upierzeniu. Czoło, ciemię, kark i tył szyi czarne. Pokrywy uszne, boki głowy i pierś są, w przypadku ptaków podgatunku nominatywnego, białe. Broda, gardło i środek piersi czarne. Spód ciała porośnięty białymi piórami.