Oblotu prototypu dokonano 9 czerwca tego samego roku. Maszyna w locie zachowywała się poprawnie, jednak dalsze próby wymusiły dokonania kilku poprawek. Odkryty w prototypie silnik zakryto osłoną typu NACA, a golenie podwozia głównego okryto szerokimi owiewkami. Na znajdującym się tuż za kabiną pilotów górnym stanowisku strzeleckim zainstalowano obrotnicę z dwoma karabinami maszynowymi Lewis kalibru 7,7 mm. Na wysokości krawędzi spływu lewego skrzydła zainstalowano w kadłubie niewielkie drzwi wejściowe. W lecie 1935 roku ruszyła produkcja seryjna.
Do wiosny 1936 roku udało się wyprodukować 14 egzemplarzy (o numerach ewidencyjnych od 202 do 215). Samoloty seryjne różniły się konstrukcyjnie od prototypu. Główne zmiany polegały na instalacji w seryjnej wersji na górnym stanowisku strzeleckim zakrytej półkolistej wieżyczki, chroniącej strzelca. Zakryto również kabinę pilotów. Płótnem pokryto większą część kadłuba, powiększono usterzenie pionowe, zastosowano nieco inny układ okien w burcie samolotu, kolejną modyfikację osłony silnika i owiewek okrywających golenie podwozia głównego oraz chłodnice oleju. W tylnej części kadłuba umieszczono balast o ciężarze 160 kg mający zrównoważyć przesunięcie środka ciężkości samolotu do przodu. Seryjne samoloty napędzały silniki Wright SGR-1820-E1 o mocy startowej 690 KM.