Po III rozbiorze w 1798 roku władze rosyjskie zamknęły alumnat, a zabudowania przekazały Uniwersytetowi Wileńskiemu. Po zamknięciu uniwersytetu, przez krótki czas, budynek należał do Kapituły Katedralnej, a następnie kompleks sprzedano osobom prywatnym. W 1824 roku, podczas budowy pałacu gubernatorskiego, wyburzono część gospodarczą. Pięć lat później na dawnym dziedzińcu gospodarczym powstał jednopiętrowy budynek mieszkalny w stylu klasycystycznym, arkady w prawym skrzydle zostały zamurowane, a umieszczone pomiędzy nimi freski zamalowano. Pod koniec XIX wieku nad północną częścią gmachu dobudowano piętro. W 1984 roku przeprowadzono remont generalny.
W budynku mieszczą się biura instytucji kulturalnych, księgarnia naukowa i redakcja tygodnika Literatūra ir menas.
Dziedziniec alumnatu jest uznawany za najpiękniejszy dziedziniec renesansowy w Wilnie i razem z kościołem św. Michała stanowi przykład stylu odrodzenia w mieście.
Przypisy
Bibliografia Juljusz Kłos, Wilno: przewodnik krajoznawczy, Wilno 1937, reprint Gdańska Oficyna Wydawnicza, Towarzystwo Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej, Oddział w Gdańsku, 1991 s. 163.
Kategoria:Uczelnie jezuickie I Rzeczypospolitej Kategoria:Architektura w Wilnie Kategoria:Zabytki w Wilnie Kategoria:Stare Miasto (Wilno)