W ocenie członków Rządu Narodowego niewiele zdziałał w zakresie zwiększenia pomocy społeczeństwa galicyjskiego na rzecz powstania, zarzucano mu uległość w stosunku do miejscowych działaczy ziemiańskich. Po ogłoszeniu w Galicji stanu oblężenia 2 marca 1864 roku wydał odezwę nawołującą członków organizacji spiskowej do wytrwania w pracy. Sam jednak już w końcu kwietnia 1864 zbiegł do Paryża.
Po powrocie do kraju w 1867 roku pracował w bankach w Krakowie i Stanisławowie. W latach 1875–1879 był agentem Galicyjskiego Banku dla Handlu i Przemysłu w OświęcimiuSzematyzm Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim na rok 1875, s. 566.. Następnie pracował w Union-Bank w Wiedniu, najpierw jako urzędnik a potem dyrektor. Po uzyskaniu amnestii od rządu rosyjskiego zamieszkał na Litwie, gdzie był administratorem dóbr Orzeszków w Zakozielu (pow. kobryński), gdzie zmarł.