Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Od lipca 1920 służył w 16 pułku ułanów wielkopolskich w stopniu podporucznika kawalerii, a dowódca mjr Ludwik Kmicic-Skrzyński wyznaczył go dowódcą 4 szwadronu. 30 lipca tego roku jako dowódca 1 szwadronu został otoczony przez wojska sowieckie i ranny w Brodach. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia porucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. Na przełomie lat 20. i 30. był oficerem 1 pułku szwoleżerów, a w jednostce pełnił funkcję dowódcy szwadronu. Odbył VIII Kurs Normalny 1927–1929 w Wyższej Szkoły Wojennej. Po jego ukończeniu uzyskał tytuł oficera dyplomowanego.