W czasie swojej pracy na potrzeby m.in. programów Sojuz, Salut i stacji kosmicznej Mir] Bałaszowa wykonywała koncepcyjne akwarele wnętrz, paneli sterowania i wyposażenia czy analizy ergonomiczne i projekty poszczególnych elementów wyposażenia, a także projektowała emblematy misji i pamiątkowe przypinki, typografię i znaczki pocztowe towarzyszące misjom kosmicznym. Była także konsultantką w programie Buran. Przez wiele lat nie doczekała się uznania za swój wkład w radziecki program kosmiczny, czego przykładem może być przejęcie przez rząd radziecki w 1973 roku praw do projektu przypinki, późniejszego emblematu misji Sojuz-Apollo bez uwzględnienia autorstwa Bałaszowej. Nie była ona również oficjalnie zatrudniona jako architekt, a jedynie jako inżynier, sama była wtedy zadowolona ze swojej nieformalnej pozycji.
Ponieważ nie istniał specjalny departament architektury czy archiwum, które mogłoby przechować projekty architektoniczne związanie z radzieckim programem kosmicznym, pozwolono Bałaszowej zabrać rysunki do domu. Pozostawały one ściśle tajne do 1991 roku, kiedy to Bałaszowa przeszła na emeryturę. Po przejściu na emeryturę wróciła do malowania akwarel, część sprzedała aby dorobić do emerytury.