Interwały takie mają jednak różną częstotliwość dudnienia w zależności od oktawy, np. półton h1-c2 dudni 29 Hz, h2-c3 – 59 Hz, a h3-c4 – 118 Hz.
Wrażliwość słuchu ludzkiego na dudnienie jest uzależniona od częstotliwości dźwięków. Prędzej zwraca się uwagę na dudnienie w wysokich dźwiękach, ponadto dudnienie w wyższych dźwiękach odbierane jest jako bardziej przykre z powodu chropowatości brzmienia, podczas gdy dudnienie w niskich rejestrach jest bardziej miękkie, przez co instrumenty muzyczne są bardziej czułe na rozstrojenie właśnie w wyższych zakresach.
Dla dwóch dźwięków o różnicy większej niż 1/6 całego tonu słychać podczas dudnienia oba dźwięki, gdy różnica jest mniejsza, zachodzi zjawisko zlewania się obu dźwięków w jeden pozorny dźwięk pośredni o częstotliwości wydającej się leżeć pośrodku. Jednak gdy wtedy jeden z dźwięków jest głośniejszy, to może pojawić się również okresowa zmiana wysokości, czyli efekt vibrato, w którym podczas dudnienia przy największym natężeniu dźwięku pośredniego jego wysokość leży pośrodku, a w miarę spadku natężenia wysokość przesuwa się w stronę dźwięku silniejszego.
W praktyce muzycznej dudnienie wykorzystuje się do wewnętrznego zestrajania niektórych instrumentów, przede wszystkim wielostrunowych oraz piszczałek organów.