IV Gimnazjum we Lwowie i był tam profesorem-katechetą, exhortatorem nauk niedzielnych i świątecznych, uczył śpiewu. Był także kapelanem ss. karmelitanek bosych we Lwowie. Po zakończeniu I wojny światowej w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej, a w 1920 ochotniczo wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1920 i 1925–1930 był kapelanem Wojska Polskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i przemianowaniu szkoły na Gimnazjum im. Jana Długosza w latach 20. nadal był katechetą w szkole, ucząc także śpiewu oraz wygłaszał egzortę w niedzielę i święta. Ponadto był także kapelanem Związku Obrońców Lwowa, chorągwi harcerskiej we Lwowie, od 1926 do 1931 pełniąc również urząd prezesa zarządu Oddziału Lwowskiego Związku Harcerstwa Polskiego. W 1924 figurował jako członek okręgu lwowskiego Towarzystwa Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych. Przed 1929 otrzymał przywilej noszenia Rokiety i Mantoletu. W latach 1930–1938 proboszczem parafii św. Marii Magdaleny we Lwowie przy kościele pod tym wezwaniem. W tym czasie dokonano odnowy świątyni, wybudowano organy oraz wzniesiono obok dom parafialny Akcji Katolickiej, a po jego poświęceniu ks. Szmyd otrzymał pod koniec grudnia 1932 tytuł kanonika honorowego kapituły lwowskiej. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Teologicznego.