Pracował m.in. jako wikariusz w Lipinkach pod Gorlicami oraz przy kaplicy cmentarnej w Tywoni w parafii Jarosław. Praca duszpasterska była przerywana kolejnymi kuracjami przeciwgruźliczymi, które ostatecznie okazały się skuteczne. W latach 1945–1952 był kapelanem i wychowawcą niewidomej młodzieży w Laskach pod Warszawą. W 1951 został pierwszym proboszczem erygowanej przez prymasa Wyszyńskiego parafii w Izabelinie, na placówce tej pozostał do końca życia.
W ciągu roku doprowadził do zbudowania kościoła parafialnego. Był aktywnym proboszczem, organizatorem życia społecznego i religijnego, inicjatorem ruchu trzeźwości oraz pielgrzymek do Częstochowy. Otrzymał zgodę kardynała Wyszyńskiego na sprawowanie liturgii częściowo w języku polskim oraz odprawianie mszy twarzą do wiernych; parafia w Izabelinie obok opactwa w Tyńcu stanowiła pierwsze miejsce w Polsce odprawiania w ten sposób mszy przed reformą Soboru Watykańskiego II. Ks. Fedorowicz kontynuował pracę duszpasterską także po ujawnieniu kolejnej ciężkiej choroby; zmarł po kilkuletniej walce z nowotworem w opinii świętości, został pochowany na cmentarzu parafialnym w Izabelinie.