Wyszkolona załoga 5 inżynierów składała i uruchamiała samolot w mniej niż pół godziny w warunkach naziemnych (czas demontażu wynosił poniżej 15 minut), czas przygotowania do lotu w warunkach morskich, na pokładzie okrętu podwodnego zapewne był dłuższy.
Wyprodukowano zaledwie 1 egzemplarz w 1918 roku. Samolot nazywany był również Putbus od portu na wyspie Rugia, gdzie został złożony w sierpniu 1918 roku, po czym został oblatany nad wodami Bałtyku. Prace nad modyfikacjami i rozwojem konstrukcji trwały do końca wojny, marynarka zamówiła trzy egzemplarze, do których zbudowania jednak nie doszło. Dalsze udoskonalanie prototypu przerwała kapitulacja Niemiec, jednak konstruktorzy zdołali ukryć samolot przed aliancką komisją rozbrojeniową i w tajemnicy kontynuowali prace. W 1922 roku rozważano propozycję wyposażenia w ten samolot niemieckiej marynarki wojennej, jednak ograniczenia traktatu wersalskiego położyły kres tym planom. Aż do 1923 r. trwały próbne obloty samolotu, jego prawdziwe przeznaczenie było ukrywane, a V 19 określany był jako aeroplan do poszukiwania ławic ryb.