Oprócz zagadnień związanych z kolejnictwem, Bogumił Hummel swoją wiedzę inżynierską wykorzystywał także i przy innych zadaniach: zaprojektował (wraz z prof. Łukasiewiczem) między innymi scenę obrotową i żelazną kurtynę w Teatrze Narodowym w Warszawie, a także nową więźbę dachową nad Teatrem Rozmaitości po zniszczeniach wywołanych pożarem w 1921. Doświadczenie w zakresie projektowania mostów znalazło natomiast zastosowanie przy wykonanym przezeń projekcie składanego mostu żelaznego dla wojska, który uzyskał w 1928 nagrodę. W 1929 Hummel wykonał nowy projekt mostu pod Modlinem.
Od 1918 do 1936 pracował też, będąc wciąż pracownikiem Ministerstwa Komunikacji, jako wykładowca na Politechnice Warszawskiej, zajmując tam stanowisko docenta. W 1937 zakończył swą pracę w Ministerstwie i zajął się opracowywaniem projektów przez ten urząd zlecanych, m.in. mostu przez Wisłę przy ul. Karowej.
Podczas II wojny światowej więziony był – w latach 1942–1943 na Pawiaku. Pracownik Departamentu Komunikacji Delegatury Rządu na KrajWaldemar Grabowski, Polska Tajna Administracja Cywilna 1940–1945, Warszawa 2003, s. 265..