Późniejsze wersje torpedy były dłuższe i cięższe. Mod 3 miała długość nieco ponad 10 stóp (3 metry), była też szybsza i przenosiła głowicę o masie 200 funtów (90 kg). Mod 3 wyposażona została w żyroskop kierujący torpedą podczas ruchu pocisku na wprost, przed rozpoczęciem akustycznego przeszukiwania środowiska wodnego. Przed końcem wojny zdołano jednak wykonać jedynie sześć sztuk torped tej wersji.
Przeznaczona do zwalczania zanurzonych okrętów podwodnych Mod 4 miała identyczną średnicę, przy długości 125,75 in (319,4 cm) ważyła jednak 1175 funtów (533 kg), jej wypełniona HBX głowica bojowa zaś miała masę 128 funtów (58 kg).
Użycie Pierwsze Mark 27 zostały przekazane amerykańskiej flocie podwodnej w lecie 1944 roku. Początkowo trapiły je częste awarie, późniejsze egzemplarze produkcyjne funkcjonowały lepiej. Pierwszą jednostką, której oficjalnie uznano zatopienie wrogiej jednostki przy pomocy torpedy Mk 27 był USS „Sea Owl” (SS-405) – okręt podwodny typu Balao, który 11 grudnia 1944 roku za pomocą pojedynczej torpedy zatopił 135-tonowy japoński okręt patrolowy na Morzu Żółtym. Do końca wojny jednak wystrzelono już tylko 106 torped tego typu przeciwko wrogim okrętom eskorty, z których 33 trafiły w cel, zatapiając 24 jednostki oraz uszkadzając 9 kolejnych.