W roku 1951 uzyskał stopień doktora i od tegoż roku pełnił rolę dyrektora Szpitala Chirurgii Kostnej w Konstancinie, rozpoczynając proces przekształcenia 100-łóżkowego oddziału ortopedycznego szpitala w ośrodek rehabilitacyjny (który stał się z czasem jedną z wiodących tego typu placówek na świecie, w roku 1963 osiągając 450 łóżek), rozpoczynając tym samym współtworzenie nowoczesnego polskiego modelu rehabilitacji. W roku 1973 w pobliskich Chylicach powstał obiekt dla dzieci ze schorzeniami narządu ruchu. W roku 1958 otrzymał stopień docenta, 1967 profesora nadzwyczajnego, 1975 – profesora zwyczajnego. W roku 1962 objął kierownictwo Katedry i Kliniki Rehabilitacji Akademii Medycznej w Warszawie.
Regionalny konsultant do spraw rehabilitacji województwa warszawskiego. Wieloletni ekspert Światowej Organizacji Zdrowia. Honorowy członek Nowojorskiego Towarzystwa Medycyny Fizykalnej, doktor honoris causa Uniwersytetu w Rennes, honorowy członek Szwedzkiego Towarzystwa Ortopedycznego, odznaczony medalem Instytutu im. Wiszniewskiego w Moskwie. Wiceprezes Międzynarodowego Towarzystwa Medycznego Paraplegia, współredaktor pisma „Paraplegia”. Był wieloletni członek Komitetu Redakcyjnego Chirurgii Narządów Ruchu i Ortopedii Polskiej, członek Rady Uzdrowiskowej przy Prezesie Rady Ministrów.