Igłosternik białogardły (Hirundapus caudacutus) – gatunek małego ptaka z rodziny jerzykowatych (Apodidae). Występuje we wschodniej i południowej Azji oraz na południu azjatyckiej części Rosji; północna populacja wędrowna – zimuje na Nowej Gwinei i w Australii. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Taksonomia Po raz pierwszy gatunek opisał John Latham w 1801 na podstawie holotypu z Nowej Południowej Walii. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Hirundo caudacuta. Obecnie (2025) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny i autorzy AviList umieszczają igłosternika białogardłego w rodzaju Hirundapus. Wyróżniają 2 podgatunki: igłosternika białogardłego [H. c. caudacutus (Latham, 1801)] i igłosternika himalajskiego [H. c. nudipes (Hodgson, 1837)]. Igłosterniki białogardłe i indochińskie (H. cochinchinensis) są ze sobą blisko spokrewnione, niegdyś uznawano je za jeden gatunek. Igłosterniki himalajskie zdają się różnić od białogardłych trasami wędrówek oraz w ciemnym kantarku i niebieskim (nie zielonym) połyskiem górnych partii upierzenia.