15 lutego 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika i z zaliczeniem do Rezerwy armii. 1 czerwca tego roku został wyznaczony na dowódcę wojskowego Dyrekcji Kolejowej w Żytomierzu. 20 września został powołany do służby czynnej i przydzielony do dyspozycji szefa Inżynierii i Saperów Naczelnego Dowództwa. 14 października Naczelny Wódz mianował go natomiast dowódcą Obozu Warownego „Ossowiec”. 26 stycznia 1921 r. został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 r. w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
Z dniem 1 kwietnia 1921 r. został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika. 26 października 1923 r. Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady. Zmarł 20 lipca 1925 roku w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 234-3-2).
Generał Rudnicki był żonaty z Marią Surzycką, z którą miał czworo dzieci.
Zobacz też Generałowie i admirałowie II