Jesienią 1946 roku powrócił do Polski. W Warszawie żył na warszawskim Żoliborzu do dnia śmierci, wraz z żoną Ireną. Miał dwóch synów; Jacka B. i Kazimierza Z.
Zmarł 23 maja 1981 roku w Warszawie. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 54-6-30,31).
Jego dziennik obozowy wydał po latach jego syn Jacek w książce Magda. Pożegnanie z Pokoleniem.
Życie zawodowe Pracę dziennikarską rozpoczął przed wojną pisząc m.in. w „Walce Ludu”, czasopiśmie organizacji syndykalistycznej o tej samej nazwie. W trakcie okupacji współpracował z „Kopalnią” (Polski Związek Zachodni), wydając „Głos Ojczyzny” – pismo dla Polaków żyjących w Rzeszy i dalej w trakcie powstania warszawskiego redagował pismo „Czerniaków w Walce”. W 1945 roku w niemieckim Brunszwiku wznowił wydawanie „Głosu Ojczyzny”, dziennika przy którym powstała również oficyna wydająca podręczniki polskie. W tym okresie udzielał się również w Syndykacie Dziennikarzy Polskich w Niemczech.
Po powrocie do Polski pracował m.in. w tygodniku „Społem” (1946–1949), „Robotniku”, „Kurierze Codziennym”, „Trybunie Ludu” (1948–1950), „Expressie Wieczornym” (1956–1959), „Stolicy” (1962–1964), miesięczniku „Kino” (1965–1978), przed emeryturą w Światowidzie.