Leon Sobociński (ur. 24 grudnia 1895 w Mławie, zm. 14 września 1948 w Warszawie) – polski pisarz, satyryk, dziennikarz, działacz ludowy, badacz kultury Warmii i Mazur.
Życiorys thumb|200px|Na gruzach Smętka, 1947 Do 1939 Pochodził z rodziny robotniczej. Był synem murarza Adama oraz Teofili z Piekarskich. Gimnazjum skończył w Mławie. Podczas I wojny światowej przebywał na terytorium Ukrainy, m.in. w ówczesnym Jekaterynosławiu. Zdał tam maturę oraz w 1917 wystawił sztukę teatralną Zagadki ekaterynosławskie, a następnie przeniósł się do Kijowa, gdzie studiował prawo. Studia dokończył już na Uniwersytecie Warszawskim. W 1921 przeniósł się do Grudziądza, gdzie tego samego roku podjął zatrudnienie w Gazecie Toruńskiej. Pisał też w Głosie Wąbrzeskim. W następnych latach współredagował Głos Pomorski (1923-1924) i Gońca Nadwiślańskiego (1925-1930). W 1924 wydał dziewięć numerów czasopisma Teatr, Kino, Variétés. Najczęściej poruszał tematy związane ze sztuką, pisał recenzje, felietony i trudnił się satyrą. Rozwijał też życie kulturalne Grudziądza. Mimo że po przewrocie majowym poparł sanację, to jednak nie obawiał się później wytykać jej błędy (wiersze Z dnia).