W 1960 na podstawie rozprawy „Zdolność procesowa według k.p.c.” napisanej pod kierunkiem prof. Edmunda Wengerka otrzymał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej stopień naukowy doktora nauk prawnych (recenzenci: Henryk Trammer i Zbigniew Resich). Pracę wydało w 1963 Wydawnictwo Prawnicze. Na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. „Wznowienie postępowania cywilnego” uzyskał w 1964 na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu stopień doktora habilitowanego nauk prawnych (recenzenci: Edmund Wengerek, Władysław Siedlecki i Henryk Trammer). Rozprawa habilitacyjna została wydana w 1970 przez Wydawnictwo Prawnicze. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nadano mu w 1972, a profesora zwyczajnego w 1979.
W latach 1955–2001 był nauczycielem akademickim Wydziału Prawa UMCS, gdzie pełnił m.in. funkcje: kierownika Katedry Postępowania Cywilnego (1966–1969) dyrektora Instytutu Prawa Sądowego (1970–1972), kierownika Katedry Prawa Cywilnego (1972–1981), kierownika zakładów: Prawa Gospodarczego (1974–1978), Prawa Cywilnego i Postępowania Cywilnego (1978–1981), Postępowania Cywilnego i Międzynarodowego Prawa Handlowego (1981–1990, od 1990 Katedry).