Skutkiem tego do środowiska osób niesłyszących wprowadzono sztuczny system komunikacji będący formą hybrydową znaków migowych z językiem polskim kodowanym manualnie.
Nie istnieją programy nauczania polskiego języka migowego, ani też standardy obowiązujące nauczycieli tego języka, przez co niesłyszący uczeń nie ma możliwości poznawania i rozwijania w szkole umiejętności posługiwania się własnym językiem naturalnym. Początki profesjonalnego przygotowania zawodowego w zakresie translacji polskiego języka migowego miały miejsce dopiero w roku 2008 na Uniwersytecie Warszawskim.
Inicjatorem wprowadzenia nazwy „polski język migowy” był Michael Farris, pracownik Instytutu Językoznawstwa na UAM w Poznaniu, który użył jej w swojej pracy z 1994 roku („” 1994, nr 36). Aż do lat 90. XX wieku nie prowadzono badań naukowych nad polskim językiem migowym. Pracownia Lingwistyki Migowej (PLM) Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego jest jedną z czterech największych baz na świecie zbierających dane migowe, obok baz języka australijskiego, niemieckiego i brytyjskiego. Do marca 2014 roku PLM zidentyfikowała w PJM 6610 leksemów, występujących w korpusie ponad 200 tysięcy użyć. W oparciu o ten zbiór powstał Korpusowy słownik polskiego języka migowego, który przedstawia wieloznaczność znaków migowych oraz ich użycie w konkretnym kontekście.