Po śmierci ojca na gilotynie i przymusowym przesiedleniu matki, 8-letni Durand wraz z braćmi trafił do przytułku przy Hôpital General w Montpellier. Ogromny majątek rodziców został w większości skonfiskowany przez władze miasta. Po upadku jakobinów matka Marie Pauline powróciła do Montpellier i odebrała dzieci z przytułku.
W roku 1807 wyjechał do Barcelony jako przedstawiciel domu handlowego kuzyna François Duranda. Podczas pobytu w Hiszpanii był wielokrotnie świadkiem okrutnych scen wojny hiszpańsko-francuskiej w dobie napoleońskiej. Mimo to zżył się z miejscową ludnością, poznał ich kulturę, obyczaje oraz język. Uwieńczeniem asymilacji był ślub Duranda z Hiszpanką Josephiną Cutita w barcelońskim kościele św. Justyna, w dniu 14 lipca 1808 r. Z małżeństwa tego zrodziło się dwóch synów: Marcelin (1809 r.) oraz Alphonse (grudzień 1809 r.). Związek nie należał jednak do udanych: od roku 1814 małżonkowie żyli w separacji, a wychowaniem dzieci zajęła się matka Duranda – Marie Pauline.