W rezultacie, firmy wdrażające takie rozwiązania nie były już ograniczone jedynie do aplikacji oferowanych przez producentów telekomunikacyjnych. Otwarta architektura pozwoliła na stworzenie większej ilości aplikacji, lecz z ograniczeniem pod względem swobody wyboru dostępnych rozwiązań, które wciąż były tworzone dla konkretnych systemów telefonicznych bez możliwości implementacji w innych. W rezultacie, przy każdej zmianie systemu telefonicznego przedsiębiorstwo musiało również zmienić aplikacje je obsługujące.
Coraz częstsze wymagania, zwiększenia elastyczności i funkcjonalności ówczesnych rozwiązań CTI, doprowadziły do wytworzenia standardów uniezależniających od konkretnych rozwiązań sprzętowych i umożliwiających współbieżny, niekoniecznie równomierny rozwój systemów komunikacyjnych i aplikacji je integrujących. Z punktu widzenia twórców oprogramowania pozwoliło to na poszerzenie rynku zbytu na ich produkty oraz pozbawiło problemów związanych z dostosowaniem produktu do odmiennego sprzętu. Dla dostawców sprzętu telefonicznego, stosowanie się do standardu przemysłowego dało równie wymierne korzyści.