W latach 80. zaczęto jednak dostrzegać problemy związane z supergrawitacją. W żadnym z eksperymentów nie wykryto s-cząstek (supercząstek), których istnienia wymaga koncepcja supersymetrii. Stało się też jasne, że supergrawitacji nie da się poprawnie skwantować. Teoria ta nie poddaje się renormalizacji, czyli nie można pozbyć się nieskończoności powstających przy zastosowaniu poprawek kwantowych do OTW.
Te i inne problemy sprawiły, że zainteresowanie fizyków zaczęło się kierować w stronę teorii superstrun (1984 r.).
Tak jak każda polowa teoria grawitacji, teoria supergrawitacji zawiera w sobie pole o spinie 2, którego kwantem jest grawiton. Supersymetria wymaga od pola grawitonów, aby miało superpartnera. To pole ma spin wynoszący 3/2 i grawitino jako kwant. Liczba pól grawitin równa się liczbie supersymetrii.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Supersymetria Kategoria:Teorie grawitacji