Rhizoctonia solani występuje w glebie, głównie w postaci przetrwalnikowych sklerocjów, dużo rzadziej w postaci grzybni. Źródłem zakażenia mogą być także porażone bulwy, korzenie czy nasiona. W glebie sklerocja mogą przetrwać przez wiele lat. Rozprzestrzeniany jest podczas zabiegów agrotechnicznych. Zaczyna się rozwijać pod wpływem substancji chemicznych wydzielanych przez rosnącą roślinę lub powstających przy rozkładzie organicznych resztek roślinnych. Może wniknąć do rośliny zarówno przez naturalne otwory i uszkodzenia naskórka, jak i przez zdrowy naskórek rozpuszczając za pomocą enzymów chroniącą go kutykulę. Atakuje głównie podziemne części rośliny i przyziemne części pędu. Widoczne są na nich objawy w postaci brunatnych plam, często wgłębionych. Powoduje to osłabienie wzrostu siewek i obumieranie niektórych z nich. Uszkodzenie przez grzybnię wiązek przewodzących powoduje zaburzenia w transporcie wody, soli mineralnych i asymilatów skutkujące obumieraniem części roślin. Szczególnie podatne na rizoktoniozę są młode i szybko rosnące rośliny.