Po wybuchu powstania listopadowego jako dymisjonowany oficer został powołany w stopniu majora na członka Komitetu Obywatelskiego przy komisji obwodu mariampolskiego. Zajmował się organizowaniem straży bezpieczeństwa i gwardii narodowej na terenie pow. mariampolskiego. Cofając się przed Rosjanami został zmuszony do wkroczenia na teren Prus. Został internowany w Stołupianach. Uciekł z internowania i powrócił do Antonowa. Tam w marcu 1831 roku wzniecił powstanie. Obwołał się dowódcą powstania w woj. augustowskim. Prowadził działania partyzanckie. Zdobył między innymi Mariampol. Jednak ostatecznie został rozbity. Przyłączył się do powstania rosieńskiego. Powrócił do woj. augustowskiego. I tam znów został rozbity. 3 sierpnia 1831 roku w przebraniu dostał się do Warszawy. Rozkazem Wodza Naczelnego z 11 sierpnia został awansowany na stopień pułkownika i odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari nr 2014. W Warszawie przez kilka tygodni obłożnie chorował, a po kapitulacji miasta pociągnął z wycofującym się wojskiem polskim przez Modlin i Płock w kierunku granicy pruskiej, którą 5 października 1831 przekroczył.Internowany wraz z główną armią generała Rybińskiego w Prusach.