Następnie instrument kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk i nikt nie zorientował się, że to autentyczny stradivarius. Ostatecznie w lipcu 1902 skrzypce wróciły do wdowy po Botcie, a Fletcher został oczyszczony z zarzutów. Cała ta historia została opisana przez Arthura C. Traina w opowiadaniu The Lost Stradivarius wydanym w 1908 w zbiorze True Stories of Crime from the District Attorney's Office (1908).
Camilla Wicks grała na skrzypcach 1725 „Duke of Cambridge” w szczytowym okresie swojej kariery przypadającej na II poł. lat 40. i początek lat 50. XX wieku. Gdy w 1958 zrezygnowała z kariery solowej, sprzedała stradivariusa przekonana, że nie będzie już więcej koncertować.
Arthur Edward Smith, Sydney, 1959, „Ricci, Wicks” Kiedy w latach 60. Wicks wznowiła koncerty solowe, jej długoletni przyjaciel, skrzypek Ruggiero Ricci, podarował jej współczesną kopię należących do niego skrzypiec Bartolomeo Giuseppe Guarneri 'del Gesù', Cremona, 1731, „Gibson, Huberman”. Kopię tę, na zamówienie Ricciego, wykonał w 1959 australijski lutnik Arthur Smith.