Model eskalacji konfliktu Friedricha Glasla Najbardziej rozbudowaną typologię eskalacji zaproponował austriacki w pracy Konfliktmanagement (1980, wyd. 9. 2009). Wcześniejszy model (1989) wyróżniał pięć etapów eskalacji; Glasl rozszerzył tę koncepcję do dziewięciu etapów pogrupowanych w trzy fazy. Glasl przedstawia eskalację nie jako wznoszenie się na kolejne szczeble, lecz jako schodzenie na coraz głębsze i bardziej prymitywne poziomy sporu.
Faza I: wygrana obu stron W pierwszych trzech etapach obie strony mogą jeszcze wyjść z konfliktu bez strat.
Etap 1. Zaostrzenie. Pojawia się różnica opinii, interesów lub celów. Strony uświadamiają sobie rozbieżność stanowisk, ale komunikacja pozostaje otwarta i konflikt może zostać rozwiązany na drodze rozmowy.
Etap 2. Debata i polaryzacja. Strony formułują swoje stanowiska coraz ostrzej, pojawiają się uproszczenia i stereotypy. Argumentacja staje się konkurencyjna, ale dialog jest jeszcze możliwy.
Etap 3. Czyny zamiast słów. Strony tracą wiarę w skuteczność rozmów i przechodzą do jednostronnych działań. Komunikacja werbalna zanika, pojawia się presja faktów dokonanych.
Faza II: wygrana jednej strony W etapach od czwartego do szóstego konflikt nabiera charakteru rywalizacji o zwycięstwo kosztem przeciwnika.