Kolejnym kompozytorem, który przyczynił się do rozwoju tego gatunku, był Ludwig van Beethoven (1770–1827), należący – razem z Mozartem i Josephem Haydnem (1732–1809) – do tzw. klasyków wiedeńskich. Jest on twórcą pięciu koncertów fortepianowych (nie biorąc pod uwagę wczesnego , z którego zachowała się tylko partia solowa, niedokończonego oraz transkrypcji własnego koncertu skrzypcowego D-dur op. 61). III Koncert fortepianowy jest dziełem zupełnie przełomowym dla gatunku, kolejne dwa – IV koncert G-dur i V koncert Es-dur – wychodzą jeszcze dalej poza estetyczne ramy okresu klasycyzmu. Dodatkowo IV koncert fortepianowy Beethovena jest pierwszym dziełem w historii gatunku, który rozpoczyna się partią solisty. Forma koncertów Beethovena jest – podobnie jak u Mozarta – trzyczęściowa.
Romantyzm W muzyce romantycznej koncert fortepianowy był najpopularniejszym z uprawianych gatunków koncertów instrumentalnych. W historii muzyki jako polski twórca koncertów fortepianowych zapisał się Fryderyk Chopin (1810–1849), u którego partia orkiestrowa zdecydowanie ustępuje partii solowej.