przez pruską gałąź Zakonu od linii inflanckiej konwentu memelskiego (kłajpedzkiego) wraz z zarządzanymi przez niego rozległymi obszarami leżącymi w strefie przejściowej między położoną dalej na północ Kurlandią a rozciągającą się na wschodzie Żmudzią, zaczęto go jednak z biegiem czasu również traktować jako część Niederlandu i tym samym kraju pruskiegoRadosław Biskup, Krzysztof Kwiatkowski, Słownik historyczno-geograficzny Prus w średniowieczu. Koncepcja, założenia projektu i plany wydawnicze, Roczniki Historyczne, Toruń, Rocznik LXXXVII – 2021, s. 190-191.Prusy Dolne obejmowały komturie z siedzibami w Baldze (Balga), Pokarminie (Brandenburg) i Królewcu (Königsberg), a później również w Ragnecie (Ragnit) i Kłajpedzie (Memel). Komturie dolnopruskie nadzorował wielki marszałek, który rezydował w Królewcu i był jednocześnie komturem królewieckim. Po zakończeniu podboju Prus (1283) i powstrzymaniu najazdów Litwinów (1348, bitwa nad Strawą, 1370, bitwa pod Rudawą) komturie dolnopruskie sięgały aż do Wielkiej Puszczy (którą podzielono między Zakon, Polskę i Litwę pokojem melneńskim w 1422).