masa ciała 121–132 g. Charakterystyczny ptak, pióra na ciemieniu i karku skierowane są ku środkowej linii i wydłużone, tworząc wysoki, zdegenerowany grzebień. Upierzenie jest głównie koloru czarnego, czoło, brzeg ciemienia, kark, gardło i piersi z fioletową opalizacją, pióra na gardle posiadają czasem drobne, białe końcówki, płaszcz, brzuch i zad z zieloną opalizacją. W dolnej części pokryw usznych i na boku szyi występuje biała plama, druga znajduje się na boku piersi. Skrzydło brązowe, z bladopłowymi wewnętrznymi chorągiewkami lotek I rzędu, sterówki purpurowo-czarne. Ogon w kształcie klina. Tęczówka brązowa, naga skóra wokół oczu ciemna, dziób koloru kremowego, nogi żółte. Brak dymorfizmu płciowego. Młode ptaki nieopisane.
Ekologia Perukarz długoczuby jest gatunkiem osiadłym, zamieszkującym nizinne i pagórkowate lasy pierwotne, również te zdegradowane; obserwowany także na krawędzi lasów, w lasach wtórnych, na lekko zalesionych uprawach i ogrodach. Występuje zazwyczaj na wysokości 200–900 m n.p.m. Odzywa się różnymi nosowymi, rosnącymi odgłosami czasami przeplatanymi ćwierkaniem; zarejestrowano również serię 5 głośnych i rosnących gwizdów.