Był członkiem Sodalicji Mariańskiej panów pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, Królowej Korony Polskiej. W czerwcu 1929 został wybrany prefektem warszawskiej Sodalicji Mariańskiej panów, a w sierpniu 1929 otrzymał przyznany przez papieża Piusa XI złoty krzyż Pro Ecclesia et Pontifice. Na przełomie 1930/1931 został członkiem Polskiego Towarzystwa Prehistorycznego (był wówczas przypisany do adresu ulicy Polnej 46 m. 7 w Warszawie). W latach 30. był członkiem rady wyższej Towarzystwa św. Wincentego à Paulo w Warszawie. 13 grudnia 1938 został wybrany skarbnikiem Świętojańskiej Polskiej Chrześcijańskiej Kasy Bezprocentowej „Parjan” w Warszawie, zatwierdzonej 15 października 1937. Pełnił funkcję prezesa warszawskiego Zjednoczenia Polskich Inżynierów Katolików, do 1939 był członkiem zarządu głównego ZPIK, jako działacz tej organizacji wygłaszał odczyty.
Publikował na łamach czasopism „Wiara i Życie”, „Kurier Warszawski”, „Biuletyn Zjednoczenia Polskich Inżynierów Katolików”. Był autorem publikacji pt. Stosunek pracodawcy do pracownika (1937), Krótka bibliografia religijny (1938).
Zmarł 4 stycznia 1944 roku w Warszawie w wieku 65 lat i 10 stycznia 1944 roku został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.