W 1917 organizował kampanię zbierania funduszy w Stanach Zjednoczonych, które miały wesprzeć działania dyplomatyczne na korzyść Albanii, sam przeznaczył na ten cel tysiąc dolarów.
Po zakończeniu wojny powrócił do Albanii i podjął współpracę z pro-włoskim rządem Turhana Paszy Përmetiego w Durrësie. Jako jego przedstawiciel wziął udział w Konferencji Pokojowej w Paryżu, występując aktywnie przeciwko obecności wojsk włoskich w Albanii. W 1920 wszedł w skład Rady Naczelnej, nominalnie najwyższej władzy w Albanii, jako przedstawiciel wspólnoty prawosławnej (zasiadał w niej do grudnia 1920). Był wśród założycieli Instytutu Kyriasa, działającej w Tiranie instytucji edukacyjnej dla dziewcząt kształcącej w języku albańskim. W 1923 działał w Partii Liberalnej (Partia Liberale). 22 grudnia 1924 wyjechał z kraju, najpierw do Wiednia, potem do Lozanny. Na emigracji związał się z opozycyjną wobec rządów Ahmeda Zogu organizacją Komitet Narodowo-Rewolucyjny KONARE. Skazany przez Sąd Okręgowy w Tiranie in absentia na 101 lat więzienia za zdradę stanu, w 1927 został amnestionowany i na krótko powrócił do kraju. W tym czasie swoje zbiory biblioteczne przekazał bibliotece w Korczy. Ostatnie lata życia spędził w Egipcie, gdzie zmarł.