lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 8 listopada 1938 sprawował stanowisko szefa sztabu 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Bydgoszczy.

Po wybuchu II wojny światowej pełnił tę funkcję podczas kampanii wrześniowej. W dniach 19–21 września dowodził zreorganizowanym 59 pułkiem piechoty, a następnie wrócił na stanowisko szefa sztabu. Po kapitulacji załogi Warszawy dostał się niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau. Po oswobodzeniu był oficerem 2 Korpusu Polskiego.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był zatrudniony w muzeum Wallace Collection w Londynie. Zmarł 15 lipca 1976. Został pochowany na cmentarzu Ealing Old Bradford.

Jego żona i córka – Maria Wiesława (ur. 2 lipca 1928), poniosły śmierć w lipcu 1944 podczas bombardowania Wilna przez sowietów.