W okresie międzywojennym Katedra Filologii Orientalnej kształciła wszechstronnie rozwiniętych orientalistów, wielu z nich zostało później naukowcami w różnych ośrodkach akademickich. Uczniem, a następnie przez krótki czas asystentem, Tadeusza Kowalskiego był Ananiasz Zajączkowski, który w 1932 roku przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, gdzie przyczynił się do utworzenia zrębów tamtejszej turkologii.
Po II wojnie światowej Po śmierci profesora Kowalskiego w 1948 roku Katedrę Filologii Orientalnej objął mediewista i arabista prof. Tadeusz Lewicki, a przedmioty turkologiczne wykładał ałtaista i mongolista prof. Marian Lewicki. W następnych dziesięcioleciach następowało stopniowe rozbudowywanie programu dydaktycznego, związane z rozwojem kadry turkologicznej. Wykładali tu m.in. dr Władysław Zimnicki, prof. Włodzimierz Zajączkowski, prof. Jan Ciopiński, dr Jerzy Lisowski, prof. Stanisław Stachowski, dr Teresa Ciecierska-Chłapowa.