Toponimia w krajach anglojęzycznych – nazwy miejscowości krajów z językiem angielskim jako oficjalnym.
Średniowiecze Po najeździe anglosaskim na Wielką Brytanię w V wieku zachowała się część nazw, które były dotychczas używane, w szczególności celtyckie, takie jak Thames, Avon, Wye. Niektóre posłużyły za tworzywo do utworzenia nowych nazw, np. Taunton (miasto nad rzeką Tone), Wilton. Ostało się około 200 nazw nadanych przez Rzymian, głównie zakończone na -port, -chester i -street. Inną grupą były miejsca nazywane od ich przywódców, np. Reading – miejsce podwładnych Ready. Większość z tych nazw odnosiła się do mężczyzn, choć są i żeńskie np. Bamburgh, nazwa odnosząca się do Królowej Bebby. Część nazw odnosi się do wierzeń religijnych zarówno pogańskich, jak i chrześcijańskich. Takie nazwy jak Harrow, Weddon pochodzą od staroangielskich słów odnoszących się do pogańskich bóstw. Nazwy Westminster czy Whitchurch odnoszą się do chrześcijaństwa. Największa część nazw ma związek z topografią: linią brzegową, wzgórzami, dolinami, co jest tłumaczone tym, że Anglosasi przybyli z jednych z najbardziej płaskich obszarów w Europie.