Habilitował się w 1982 r. - rozprawą pt. Badanie tolerancji ustroju na działanie przyspieszeń na podstawie oceny prędkości przepływu krwi w tętnicy skroniowej i zaburzeń wzrokowych: praca na stopień doktora habilitowanego nauk medycznych. Tytuł profesora otrzymał 20 stycznia 1993 r.
W trakcie swojej kariery związany z licznymi organizacjami: m.in. Polskim Towarzystwem Astronautycznym, Polskim Towarzystwem Ergonomicznym, Polskim Towarzystwem Fizjologicznym, Międzynarodowej Federacji Astronautycznej; członek komisji PAN oraz Państwowej Komisji Śledczej Wypadków Lotniczych, członek Rady Naukowej Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej.
W latach 1963–1993, używając wirówek, przeprowadził ok. 20 000 treningów i egzaminów dla pilotów. Był także instruktorem ok. 1 200 katapultowań za pomocą urządzeń treningowych o przyspieszeniu 9-16G. W 2015 r. przeszedł na emeryturę.