Tło historyczne W latach 50. XX w. w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie powstał czteroosobowy zespół plastyków pod przewodnictwem Henryka Jędrasiaka, w skład którego weszli młodzi absolwenci warszawskiej ASP – Mirosław Naruszewicz, Hanna Orthwein, i Lubomir Tomaszewski – którego zadaniem było stworzenie nowej kolekcji rzeźb porcelanowych, współczesnego bibelotu. Prace projektowe rozpoczęto w 1955 r., przy czym początkowo miały one charakter eksperymentatorski, z uwagi na konieczność odrzucenia dotychczasowej tradycji w zakresie rzeźby kameralnej, ponadto poza Naruszewiczem plastycy ci nie pracowali wcześniej z tego typu tworzywem i musieli zaznajomić się z jego charakterem.

Pierwszy projekt był gotowy w połowie 1956 roku. Był nim Akt – Końska Wenus Henryka Jędrasiaka. Figurka ta cechuje się jeszcze charakterystycznymi dla wcześniejszej stylistyki mnogością złamań i dekoracyjną podstawą. Jednak już w kolejnych projektach – Jeleniu H. Jędrasiaka i Dziku M. Naruszewicza – coraz bardziej widoczne są nowe tendencje. Następuje uproszczenie kształtu i synteza sylwetki obiektu.