W 1945 został powołany do Wojska Polskiego, pracował jako kierownik laboratorium i epidemiolog, później jako wykładowca w Łodzi. Zdemobilizowany w 1947, specjalizował się w zakresie chorób wewnętrznych, a w 1952 doktoryzował się w zakresie nauk medycznych. Praktykował jako lekarz, a także jako wykładowca. W 1951 ponownie zmobilizowany, pracował jako lekarz wojskowy w różnych jednostkach, nadal zajmując się działalnością naukową. W 1957 uzyskał specjalizację drugiego stopnia w zakresie medycyny lotniczej. W tym samym roku powierzono mu organizację oddziału chorób wewnętrznych w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej. W 1972 awansowany na pułkownika, trzy lata później przeszedł w stan spoczynku. Od połowy lat 70. pracował jako internista w jednej z warszawskich przychodni lekarskich.

Był członkiem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego i Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, pełnił funkcję sekretarza zarządu głównego PTL. Od 1978 był sekretarzem Komitetu Budowy Domu Lekarza Seniora w Warszawie, który został otwarty w 1992. Od 1981 działał na rzecz reaktywacji izb lekarskich, w 1989 dołączył do komitetu organizacyjnego, uczestniczył w kolejnych zjazdach (wyróżniony godnością delegata honorowego).

Został pochowany w na cmentarzu przy ul.