W swojej twórczości łączył filozofię z teologią, tworząc kompilacje, ale pisane przystępnym, zwięzłym językiem. Nawiązywał do augustynizmu oraz arystotelizmu. Przyczynił się do recepcji tego ostatniego kierunku filozoficznegoJ. Wolny, Jan z La Rochelle, [w:] Encyklopedia Katolicka, t. 7, Lublin 1997, kol. 915. . Widoczne są również silne wpływy filozofii arabskiej, zwłaszcza dokonania AwicennyD. Radziszewska-Szczepaniak, Jan z La rochelle, [w:] Powszechna Encyklopedia Filozofii, t. 5, Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu, Lublin 2004, s. 226. J. Grzeszczak, Awicenna wobec nieśmiertelności, preegzystencji i wędrówki dusz. Analiza De Anima, V, 3-4, „Osoba i Dusza. Filozofia Chrześcijańska”, 2010, 7, s. 84.. Duszę definiował (pod wpływem tego ostatniego) jako prostą substancję, która jest zdolna do ożywiania ciała i wykonywania w nim różnych operacji. W przypadku sfery umysłowej duszy - jako jej władze traktował intelekt możnościowy i czynny (to wpływ Arystotelesa). Wspomniany intelekt czynny był dla niego światłem Boga obecnym w duszy (echa poglądów Augustyna)Z. Kuksewicz, Zarys filozofii średniowiecznej, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973, s. 351..
Na początku l. 40 XIII w. współtworzył komentarz do reguły franciszkańskiej.