Wrocławska szkoła szkła – konwencja artystyczna w tworzeniu szkła artystycznego i użytkowego, obecna w drugiej połowie lat 50. i latach 60. XX wieku w twórczości absolwentów Wydziału Szkła Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Na jej powstanie znaczący wpływ miał program dydaktyczny opracowany przez prof. Stanisława Dawskiego. Jej cechami charakterystycznymi były czystość i harmonia formy, powściągliwość kolorystyczna i prostota wykonania. Do artystów, których twórczość reprezentowała wrocławską szkołę szkła, należeli m.in.: Jan Sylwester Drost, Zbigniew Horbowy i Ludwik Kiczura.
Rys historyczny W 1949 r. odbył się w Poznaniu Zjazd Szkolnictwa Artystycznego, na którym ustalono kierunki specjalizacji nowo powstałych wyższych szkół sztuk plastycznych w zakresie kształcenia plastyków pod kątem ich przyszłej współpracy z przemysłem. Z uwagi na tradycje Dolnego Śląska oraz dużą liczbę funkcjonujących na jego obszarze hut szkła i wytwórni ceramicznych, Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu przyznano specjalizację w zakresie szkła i ceramiki.