w 1965 zdobył z dziećmi zimą szczyt Pusta Wielka (1061 m n.p.m.) w Beskidzie Sądeckim, co było na owe czasy dużym osiągnięciem. Swoje działania referował w 1968 w Centrum Rehabilitacji Niewidomych w Paryżu, w ramach delegacji ministerialnej. Uznano je wówczas za prekursorskie w skali światowej. Od 1959 rozwijał z powodzeniem wśród dzieci niewidomych drużyny harcerskie.
Publikacje Łącznie opublikował 30 artykułów specjalistycznych i trzy książki. Bliżej nieba z 1997 (wspomnienia z pracy z dziećmi niewidomymiKaźmierz.com, Edmund Oses), jako pierwsza w kraju, wydana została dla niewidomych syntetycznym symulatorem głosu. Łzy niedowidzenia (2005, nagroda Ministerstwa Oświaty) wydano pismem punktowym. Do jego twórczości regionalnej należą: tomik wierszy Pokłon tej ziemi, tomik wspomnień W cieniu kaźmierskiego kościoła oraz książka pisana gwarą szamotulską Kaźmiyrskie ściyżki.
Odznaczenia Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, medalem KEN, Orderem Uśmiechu (pierwszy na świecie na wniosek dzieci niewidomych i pierwszy na świecie napisany pismem punktowym), medalem Labor Omnia Vincit, medalem