Latem czasami powyżej strefy porażenia roślina wytwarza nowe korzenie, ale podczas wilgotnej jesieni i zimą zostają one opanowane przez patogena i obumierają.
Nie zawsze opanowany zostaje cały krzew, czasami porażeniu ulegają tylko niektóre jego pędy. Na plantacji malin choroba występuje początkowo na niektórych tylko krzewach, zwłaszcza w najniższej części plantacji. W następnych jednak latach stopniowo rozprzestrzenia się.
Epidemiologia i etiologia Patogen poraża rośliny w glebie, przez korzenie. Utrzymuje się głównie jako grzybnia w zarażonych korzeniach lub w glebie jako uśpione zarodniki przetrwalnikowe. Gdy gleba jest wilgotna, grzybnia tworzy na porażonych tkankach roślin zarodnie, a w nich oospory, które kiełkując tworzą pływki. Dzięki wiciom pływki mogą w wilgotnej glebie pływać wypełnionymi wodą przestworami między cząstkami gleby. Po dotarciu do korzeni roślin wnikają do nich dokonując infekcji. Patogenowi sprzyja temperatura 10–17 °C i duża wilgotność gleby.