Po zakończeniu wojny dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z 19 lutego 1919 jako były oficer armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1918 wraz z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1916 i rozkazem z tego samego dnia 19 lutego 1919 Szefa Sztabu Generalnego płk. Stanisława Hallera został przydzielony jako adiutant 3 batalionu Strzelców Sanockich od 1 listopada 1918. Został awansowany na stopień kapitana i został mianowany dowódcą utworzonego w 1921 37 batalionu celnego. Później został zweryfikowany w stopniu kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku.
Został funkcjonariuszem Policji Państwowej. W 1926 w stopniu podkomisarza był komendantem powiatowym PP w Kałuszu w Okręgu X Stanisławowskim. W 1934 jako rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer pełniący służbę w Policji Państwowej w stopniach oficerów P. P. i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Czortków.
Do 1940 był burmistrzem Rymanowa. Zmarł w 1952.